Жер шары – Темірхан Медетбек

Сенi бiз
Анамыз деймiз.
Сен үшiн
Күйемiз, жанамыз деймiз.
Сөйте тұра
Жаншып, таптаймыз.
Отқа қақтаймыз.
Адамдар сенi
Ендiк пен бойлықтың
Жiптерiмен
Байлап тастаған:
Торға түскендейсiң!
Маңдайың ашылмайтын
Сорға түскендейсiң.
Неткен
Тентек, тасырмыз:
Бiр бүйiрiңдi тесiп,
Бiр бүйiрiңдi
Кесiп жатырмыз.
Сенi қайғы-қасiрет
Шырмауға айналды.
Барқыттай
Жасыл көйлегiң
Шұлғауға айналды.
Жалмаңдаған
Болат темiрлер
Сенi қаршылдатып шайнап
Кемiрiп жатыр.
Содан бiреулер
Борсықтай болып
Семiрiп жатыр.
Кеңiстiгiңнiң
Бетi тiлiнiп
Кесiк-кесiк болды.
Орман-өкпелерiң
Құрт түскендей
Тесiк-тесiк болды.
Сор басқан жерлерiң
Төгiлген жының сияқты.
У құйылған өзендерiң
Жарадан аққан
Iрiң сияқты.
Пана iздегендей
Кеңiстiктiң iшiн
Аралап барасың.
Тебiлген доптай боп
Домалап барасың!
Жер шарым-ау!
Шаршадың-ау!