Жалған арман – Темірхан Медетбек

Шiркiн-ай!
Парықсызды –
Құлақшекесiнен! –
Құлаштап тұрып ұрсам.
Оспадарды –
Тыр жалаңаш шешiндiрiп –
Тiкенек, шеңгелдiң арасымен
Бақсыдан қашқан
Жындай етiп қусам.
Қатыгездi –
Кеспек құсатып! –
Балтамен
Қақ жарып тастасам.
Обырлардың қарнын
Ақ семсермен
Ақтарып тастасам.
Елiмдi басып жатқан
Уайым-қайғыны –
Жел болып соғып
Алып кетсем;
Өшкен ошақтарды
Қайтадан жағып кетсем.
Сатқынды
Табаныма салып
Балшықтай
Илеп тастасам.
Сұм мен сұрқияны –
Сирақтарынан ұстап! –
Елсiз шөлге
Сүйреп тастасам.
Бiрақ
Мұның бәрi арман ғой!
Жалған өмiрдiң
Арманы да
Жалған ғой!