Қайран тілім менің! – Темірхан Медетбек

Өзге жұрттардың
Кеткен еселерi
Өтелiп жатыр, –
Кешегi күнi
Қор болған тiлдерiн
Ту етiп көтерiп жатыр!
Менiң тiлiм
Ерiнi тiлiм-тiлiм боп
Шошалада қалды.
Ұйқылы түнге қуылып
Көзi жаутаңдап
Босағада қалды.
«Даусын
Найзадай көкке шаншылтып
Шамырқанып сөйлесе
Аспанның асты
Толып кететiн;
Таспен қалаған қамалыңды
Тоған құрлы көрмей
Орып кететiн»
Қайран тiлiмнiң
Көштен кейiн қап
Ыбылжып тұрғаны-ай;
Басына тазкепеш киiп,
Айтарын айта алмай
Күмiлжiп тұрғаны-ай!
Қайран тiлiм менiң!
Өз жер, өз елiнде
Қолын жайып тiленген
Қайыршыға айналды-ау;
Құйрығы бұлаңдап
Құбылған қу саясаттың
Ойыншығына айналды-ау!
Не iстесем екен?
Өртеген намысқа шыдамай
Оқылып бiткен кiтаптың
Соңғы парағындай боп
Жабылып кетсем бе екен?!
Қара бұлттардың iшiне кiрiп
Сiлкiнiп құтырып жатқан
Найзағайларға соғылып
Жарылып кетсем бе екен?!