Жаңбырлы күні

Аспан тамшысымен
Маңдайымнан шерттi.
Бiр шерттi,
Екi шерттi...
Жетi шерттi...
Шерттi, шерттi
Жүрегiмдегi дерттi.
Домбыра емес едiм.
Бiрақ домбырадай
Шерлi-шемен едiм.
Дерт толы өлең едiм.
Шерткен сайын
Сөздер мен сөздер
Желдi күнгi теңiздей жапырылып
Жанымды керiп бара жатты.
Жүйкем мен тамырларым
Пернелер мен шектердей
Егiлiп ерiп бара жатты.

---