Тектілік

Зейнолла Қабдоловтың рухына

Зейнолла аға!
Бергенi аз,
Алғаны көп
Әлдекiмдердей
Күпсiнiп, iсiнбедiң.
Неткен тектiлiк! –
Шаңы
Аспанға шығып жатқан
Мына өмiрде,
Сөзiңе де бiр тозаң түсiрмедiң.
Бипаз жүрдiң,
Бипаз күлдiң!
Дүлей бетпақтық пен
Долы дөрекiлiктi көргенде
Үнсiз түнеретiнсiң.
Ал сөйлеп кеткенде
Қара тастарды
Қамырдай илеп,
Қара темiрлердi –
Судай ағызып! –
Балқытып жiберетiнсiң.
Ет-жүрегiң
Езiлiп кеткенде
Елiңдi сүйдiң.
Елiңнiң
Шетсiз-шексiз жерiн сүйдiң.
Жерiңнiң көлiн сүйдiң,
Желiн сүйдiң,
Белiн сүйдiң!
Жаман жердi баспайтын
Тектi арғымақтай
Әдемi өмiр сүрдiң.
Жаман көлге қонбайтын
Тектi аққудай
Сұлу өмiр сүрдiң!