Мейірім

Далада жүрген мысықты
Жас бала көрiп қалды да,
Мейiрiмi түсiп қызықты,
Көтердi қолға алды да.
Аймалап сипап басынан,
Мысықты көрсең өпкенiн.
Бiлмей де қалды қасына,
Шешесi қалай жеткенiн.
– Елжiреп, қара, тұрғанын...
Қолыңды жу, бар, жоғалғын!
Жейдеңдi аппақ былғадың,
Мысықты неге қолға алдың?!
Балконда тұрған əкесi
Шешеге бердi бұйрығын:
– Жуымас болсын екiншi,
Шықпыртшы, – дедi, – құйрығын.
Осыны көрiп көзiмiз...
Абыржып қалдық тосырқап...
Өстимiз-дағы өзiмiз,
Мейiрiмсiз деймiз жас ұрпақ.