жұбату – Ержан Қабышұлы Қабанбай

Желмаядай жел есіп,
Зымыраған жалғанда,
Егіз жүрек жүздесіп,
Жете алған ба арманға?
Бір жүрмекке серттесіп,
Бірге озған көп пе еді,
Бақытынан баянды
Күдерді кім үзбеді?
Құм ериді ақ қардай,
Көзден жасың тамғанда.
Қос қанатың талғандай,
Шабыт болмай самғарға.
Жолда жалғыз қалғаннан,
Бар ма асқан қасірет?
Кек сұрамай жалғаннан
Болған іске сабыр ет.
Тасиды өзен көлдерің
Таудан ақ қар шөккенде.
Қиын екен серігің
Бұл өмірден өткенде.
Бұлт етегі тұнғанда,
Жаңбыр жауар көлкілдеп.
Қамшы сабы сынғанда -
Кім жыламас еңкілдеп?
Жүз мың ғасыр жарқырап,
Жұлдыздар да құлайды.
Жүрегі қақ айрылса,
Еркектер де жылайды.