Немерем

Түскендей көктен, төбеден,
Тәңірдей кенет жебеген.
Ғайыптың бақыт құсындай,
Ғажап-ау, шіркін, немерем!
Бесіктен аңқып бір лебі,
Бір мұрат екен күлгені.
Қаз тұрып қайта жығылып,
Қуаныш екен жүргені.
Тәмпиіп алып танауы,
Таусылмай кейде қалауы.
Нөсерін төгіп лезде,
Жүзінде жанар алауы.
Тыншытпас тірлік күйге еніп,
Қажысаң жаның иленіп.
Алдыңнан шығып ақ жарқын,
Алдайды екен сүйкеніп.
Әйтеуір тауып бір ебін,
Мойныңа орап білегін.
«Атадан тудым», – дейді екен,
Езілмей қайтер жүрегім.
Білмедім ойын өзгенің,
Көңілде, әлде көзде мін.
Өзімнен туған перзенттен,
Осыны неғып сезбедім?!