Ақ қайың

Кең далада жалғыз өскен, жалғыз ағаш ақ қайың,
Шексіз тау мен асулардан естілмейд жан айқайың.
Аң мен құстар, мөлдір аспан, самал жел мен ала бұлт,
Сұрап кетеді анда-санда есен-сауын, жағдайын.

Ешкімі жоқ, жалғыздықты дос деп алған ақ қайың,
Жазда сусызданып, қурап, қыста тоңад жыл сайын.
Тамырымен терең бойлап, үнсіз сырын іш жұтқан,
Қайтсін, шақырар бір жан жоқ, айтатын бар мән-жайын.

© 2026 Молдажан Әділет. Барлық құқықтар қорғалған. Туындыны көшіру, тарату және пайдалану тек автордың жазбаша рұқсатымен ғана жүзеге асырылады.

---