Ақындардың қаласы – Бауыржан Жақып

Алматым менің, Алматым,
Кеудемде жанған отым сен.
Құдіретің сенің, жәннатым,
Шарықтап, шалқып, лепірсем.

Өмірдің төгіп шәрбатын,
Күн сайын алуан түрге ендің.
Айтшы өзің, асқақ Алматым,
Тұсауын кестің кімдердің?!

Өмірдің жаққан шырағын
Көгілдір қалам, көк қалам.
Музаның жегіп пырағын,
Ақындар келіп тоқтаған.

Қазақтың қызыл сұңқары –
Сәкен де ұшқан дабылдап.
Құйылған жырдың шырқауы –
Ілияс құшқан арындап.

Айырбастамай басқаға,
Сырбайың жүрді сыймастан.
Бұйырмаса да баспана,
Қасымың қалды қимастан.

Өзгеге бермей есеңді,
Семсерін жырдың серметіп,
Жұбандай көрдің көсемді,
Қадаған сөзін төрге тік.

Ғалидай көрдің шешенді,
Өлеңін көкке өрлетіп.
Ғафуың жүрді көшеңді
Сәнді етіп, бірде әндетіп.

Қайнекей нөсер­ жыр күтіп,
Найзағай шабыт сермеген.
Даусымен бұлтты үркітіп,
Оқыған Тайыр сенде өлең.

Жырлары керуен­-керуен боп,
Төлеужаның мен Тоқашың.
Серілік құрды серуендеп,
Ертіп ап бір топ ботасын.

Өбектеп өлең­ сәбиін,
Бесік қып саған бөлеген.
Бозторғай болып Сағиың,
Қаршыға болып Төлеген.

Хантәңірінен ұшып кеп,
Мұқағалиың мұң кешкен.
Қоңырқай кешті құшып көп,
Жұмекен жыры үндескен.

Өзіңді ғана таңдады
Жыр болып өткен тағдырда.
Ғұмырын саған арнады
Кешегі өткен Әбділда.

Ерекше шабыт керек қып,
Алматым, сенде туады ән.
Өзіңде жазды өрекпіп,
Махаббат жырын Тұмағам.

Алма төсіңнен от алып,
Аттанды сенен бата алып.
Шығардың бәрін биікке,
Алатауыңа апарып.

Шырқаттың сөйтіп аспанға,
Ақындар жырын шашқанда.
Айналып кеттің өзің де
Өшпейтін ғажап дастанға.