...Бірінш – Сәли Садуақас

Баяу ғана жел тұрып,
Алды бау-бақ желпініп.
Келді үйіне асығыс,
Ұлан түсте ентігіп.
Сөйлесе де көпіріп,
Айтпайтын-ды өтірік.
Іле салып сөмкені,
Шықты каңға секіріп.
Сөйлеп кетті тоқталмай,
Тосын олжа тапқандай.
Әдеті еді ойларын,
Тынбайтұғын ақтармай.
– Шүйінші апа, шүйінші,
Бүгін бар ғой, ұлың-шы,
Бүкіл мектеп бойынша,
Болып шықты бірінші.
Құшып, сүйіп Ұланды,
Шешесі сәт қуанды.
Амал қанша, аздан соң,
Кейіді бәрі, жұбанды...
Ертіп Дауыл, Есқатты,
Мектепте ойын бастапты.
Терезесін кластың,
Доппен шағып тастапты.
Қарт мұғалім сүйікті,
(Мәртебесі биік-ті).
Демалыста алаңға,
Бар баланы жиыпты.
– Қорықпайды оншалық,
Іс болса да қаншалық.
Адал ұрпақ өзі айтад! ...
Депті ортаға жар салып.
– Мәлімдесе өздерін,
Тағылмайды өзге мін.
Қане айтыңдар, кім шақты –
Терезенің көздерін?
Деген кезде мұғалім,
Бірінші боп Ұланым.
Қол көтеріп, алдыға,
Шығыпты да бір адым –
Арқалапты «айыпты»,
Қателігін таныпты.
Разы болып ұстазы,
Арқасынан қағыпты.
Оған кінә тақпапты,
Қабағын да қақпапты.
Керісінше, шыншыл деп,
Көп алдында мақтапты.
Соған көңілі хош екен,
Істің жайы осы екен.
Тұңғыш рет бірінші,
Болған жайы осы екен ...