Арлы болсаң, азбайсың – Сәли Садуақас

(ұлым Қанатқа)

Жамандықтың бәрінен тиыл, балам,
Тиыла алсаң болмайды күйің жаман.
Сыйлар болсаң сиыңды көрсете жүр,
Өлгеннен соң не керек сиың маған.
Жүйрік тұр ғой жайы да бұйырмаған,
Әкеңе не көрсетті құйын– заман.
Есіңді жи, жап ерте етегіңді,
Түк таппайды өзгені шиырлаған.
Бір ілінсең қоғамға, сөз–қорымға,
Икемді етер біреулер ез болуға.
Арлы болсаң азбайсың, өмір бойы,
Бақытың да, сорың да өз қолыңда.
Білмейді ешкім өмірде жасау шегін,
Көгертпейді адамды бәсең сенім.
Ездік деген еміну, еңбек қана,
Идіреді тағдырдың тас емшегін.
Бағамын деп әркімнің қас-қабағын,
Жанарыңды сан рет жасқа малдың.
Осы күннен ойластыр, болашаққа,
Үй ішіңнің тоқ болар, аш боларын.
Біреулерге білінсең кереметтей,
Көрері хақ біреулер кемелектей.
Соғыласың соқпаққа сорың қайнап,
Кете берсең жел қуған ебелектей.
Төзе білсең қиынмен белдесуге,
Құбылмалы өмірде мол несібе.
Осы бастан сене біл ешкімнің де,
Қазаныңа ас салып бермесіне.
Сусындатып бір мезгіл, шөлдетпеген,
Сынары анық бір күні шөлмек деген.
Ердің ері ежелден ел-жұртына,
Танылған ғой, танылмақ еңбекпенен.