Өмір жайлы жыр

Аққу мұңым мазалап, қыз арманым,
Күттім талай көлеңке ұзарғанын.
Кездескенде алдында бозбаланың,
Әлі есімде қарадай қызарғаным.

Қаратаудың қызғалдақ гүлін тердім,
Қолаң шашты қақ жарып, бұрым да өрдім.
Жарыстарда қалыспай қатарымнан,
Аймаңдайым жарқырап бұрын келдім.

Бойжеткені саналып Астананың,
Жастық шақтың шырқадық асқақ әнін.
Сүйгеніммен мәңгіге қол ұстасып,
Есігін аштым батыл баспанамның.

Келін болып, Шығыстың жерін көрдім,
Екі бірдей өзім де келін көрдім.
Босағасын аттаған басқа жұрттың,
Құдағи боп қызымның төрін көрдім.

Жақсы ісімді асырған ене көрдім,
Жәдігерін қастерлеп көнелердің.
Әже болдым елжіреп ет-жүрегім,
Қызығына бататын немеремнің.

О, Жаратқан, ғұмыр бер ұрпағыма,
Өмір жайлы жазайын жыр тағы да.
Өлеңіммен өзімді қоса аялап,
Жан серігім қасымда жүр бағыма.

Өмір көрдім, алпыстың белін көрдім,
Талай-талай жақсының төрін көрдім.
Қажымайтын, қайтпайтын мінезіммен,
Қиындықпен өнердің өрін көрдім.

Жағымпаздық – қас жауым жаралғаннан,
Өлең жазу жасымнан саналды арман.
Әр туындым – өмірім баға жетпес,
Өн бойыма қан беріп тарамдалған.
Мен өлсем де, өлмесін аманатым,
Алла, сақта жырымды жоғалғаннан!