Түркістан, танимысың түлегіңді

Жаратқан қабыл етіп тілегімді,
Мен келдім, қолыма алып жүрегімді.
Өзіңнен қияға ұшқан қанат қағып,
Түркістан, танимысың түлегіңді?!

Тербеген бесігінде бала отауым,
Бұл күнде мекен еткен Алатауын.
Қызғалдағын жинаған қырларыңның,
Қызыңды білемісің, Қаратауым?!

Бес жыр жазсам, арналып үш өлеңім,
Жағаңа келіп қанша еркеледім.
Кетпеген дәмі ауыздан бал суыңның,
Жағаңда қалды ма ізім, Үшөзенім?!

Ауылы нағашымның Абай болған,
Қоштай атам аулы деп талай қонған.
Қос бұрымды арқаға лақтырғанда,
Бозбаласы ауылдың қарай қалған.

Туған жер, кіндігімнің қаны тамған,
Перзентіңмін өлеңнен бағы жанған.
Әкем салған тұр ма екен үй баяғы,
Тұтқасында қолымның табы қалған.

Түн түнегін өлеңмен түре білген,
Айдың да жыр тудырған жүрегінен.
Шыр етіп дүниеге келген жерім,
Түркістан, не күтесің түлегіңнен?!

Өлең деп түсінетін бұл өмірді,
Білетін төркінім деп бұл өңірді.
Он жеті-ақ жыл төсіңде еркелеген,
Түркістан, танимысың түлегіңді?!

Қасиетті жерімен мақтанатын,
Түркістан – туған жер деп шаттанатын.
Мен болам, Тәңір берген ақындықтың,
Есігін он жасында қаққан ақын.

Бұл күнде керуен сарай – алтын орда,
Ақыны ұмытылмас халқы барда.
Мен келдім, қарсы ал күліп, туған жерім,
Қызыңның сағынышы сарқылар ма?!

Жамылып ақындықтың жыр шапанын,
Сенің арқаң ақын боп шықса атағым.
Қасиетті пір-бабам Әзірет Сұлтан,
Тигізді ме, кім білсін, бір шапағын!

Қияға су шығарған қара нарым,
Көре білген жер жайын, даналарым.
«Майдантал» деп шығарған ауыл атын,
Сәтберген ұрпағы боп саналамын.
Жатқан жерің жай болсын бабаларым!

Жастықтың аулы алыстап, көші кеткен,
Қыз едім өлең десе, есі кеткен.
Қасиетті мекенім, ел-жұртыма
Қуаныш сыйласыншы осы көктем.

Үшөзеннің құлпырып алқаптары,
Шақырады Қаратау – тау шатқалы.
Жарты ғасыр қолына қалам алып,
Жыр жазудан талмаған саусақтары.
Түркістан, танимысың түлегіңді,
Ағайын, аманбысың аймақтағы?!