Дер ме екен

Оза шауып алды болып жыр-атым,
Керек емес дүркіресе құр атым.
Айтса болды кейінгі жас ұрпақтар,
Майданталда туған ед деп бір ақын.

Қазір сонау Алматыда тұратын,
Күн-түн демей жырға мойын бұратын.
Есіне алып, айтар ма екен бауырлар,
Шығып ед деп туған жерден бір ақын.

Майданталдың суын ішіп бойжеткен,
Жүгіретін шытырман шыт көйлекпен.
Ұшқыр ойы Үшөзенмен үндесіп,
Қырын тұрған Қаратауды сөйлеткен.

Болып ед деп айтар ма екен бір апам,
Жыр жазатын атар-атпас бұла таң.
Тағдыр айдап ерте кетіп алысқа,
Арман-дерті, аңсағаны – бір Отан.

Майданталын, майтопырағын жырлаған,
Жастық шағын уақыт ұры ұрлаған.
Жанап кетсең, туған жер деп күңіреніп,
Іші толы күй сандықтай сырлы адам.

Үйі болған тоған жақта дер ме екен,
Анасына болған қазір жер-мекен.
Туған жерін жиі есіне алады,
Аты шауып, озып келсе кермеден.

Тоғыз бала болып ед деп бір үйде,
Біреу сырттан қарар ма екен бұл үйге.
Ал бүгінде қайда кеткен солар деп,
Кейбіреулер құштар шығар білуге.

Нан жабатын еді анам тандырға,
Кешкі самал. Толар аула ән-жырға.
Ал дәл қазір Жаратқанға налыдым,
Еркек етіп жаратпаған тағдырға.