Текеметтің үстінде

Кереметі болар әрбір істің де,
Өзіңізді еске аламыз біз күнде.
Бақар-шақар өсіп, апа, жатырмыз,
Өзің басқан текеметтің үстінде.

Төрт немерем ойнап жатыр алысып,
Бірін-бірі қуалайды жарысып.
Омақаса құласа да қыңқ етпей,
Қайта тұрар бір-біріне жабысып.

«Апаң көріп еске алады анасын,
Енді жоқ ол, жасамайды жаңасын.
алыспаңдар», — деп қоямын әредік,
зілсіз ғана өзіңе ұқсап, анашым.

«Тәуба!» деймін, былғаса да, шашса да,
Бүлінбейтін, тозбайтұғын тас қана.
«Енеміздің шешесінен қалған» деп,
Келіндерім қарап қояр жасқана.

Апа, өзіңнен қалған бұйым – текемет,
Сыз жібермес жерден.
Жылы, не керек!
Өсіп еді үш балам да үстінде,
Осылардай бірін-бірі жетелеп.

Пана болып жылы, жұмсақ төсеніш,
Апа, әлі жетілеміз, өсеміз.
Ию-қию базар қылып үй ішін,
Шілдехана және өткіздік кеше біз.