Арманның таңы атып келеді

Қызығы қалмады көктемнің,
Қурады гүлдері бөктердің.
Өңім бе, түсім бе, мен солай,
Басымнан бұл жайды өткердім.

Қызығы қалмады кештердің,
Бәрін де жаныма дос көрдім.
Ей, өмір, сен қашан дес бердің?
Қашан бір бұрылып, ескердің?!

Қызығы қалмады күзімнің,
Гүл едім, келмейді үзілгім.
Мәні де қалмаған секілді,
Өмірде «сізің» мен «бізіңнің».

Болмаса, болмасын күйім де,
Сезіндім тап - таза күйінде.
Құмар да емес ем жасымнан,
Сән қуған сауықшыл үйірге.

Біреулер ар сатып биіктер,
Көтерер «аруын» «сүйікті» ер.
Өмірде жалғыз мен емеспін,
Жете алмай жүргендер құйып тер.

Біреулер жетеді жалбаңдап,
Бұл – таза сауда ғой; арзан бақ.
Мен олай жетпеймін биікке,
Мен жетпей жүгірген Арман да - ақ.

Шыдай гөр, әділдік, жеңесің,
Байқадым шындықтың өресін.
Арманның таңы атып келеді,
Қарсы алам қасқайып, көресің!