Пискарев зиратында

Оқтан, аштық апаттан
Халі бітіп қаусаған,
Бейбіт күнді аңсаған,
Жатыр мүнда қанша жан.
Тамырлар қурап тартылып,
Шаңға аунап талай бас қалған.
Қызыл гүлдерге қан тұнып,
Қара тастарга жас тамған.
Жер жамылған қара гүл —
Өлімін жұрттың ауырлап.
Биікте Отан — ана тұр
Бейіттен бәрін танып ап.
Ұшқандай мұңның ұшқыны
Күрсінген шерлі кеудеден.
Соғыстың суық тыныштығы
Зиратты үнсіз тербеген.

---