Абай-Дана

Абай-Дана,
Мен өзіңді сезіндім –
Тасыр-тағдыр табанында езілдім:
Сұмдығы артып,
Бірі өтетін бірінен –
«Дұшпаннан» да,
«Достан» дағы безіндім!
Алғы – әрсіз,
Артқы – нәрсіз –
Кісі емес:
Қорқақ,
Жалтақ,
Бүрсіз қарын,
Ыс өңеш...
«Бетін басқан»,
«Қатты сасқан» қашқынмын –
Өмірім бейне
Өңде көрген түс-елес!
Ұлықтықтың ұлғаймайды саясы,
Кішіктіктің кеңеймейді аясы:
«Қалың елің» –
«Қайран жұртың» –
Қазақтың
«Бүршік» жарып,
«Гүл» атты жан жарасы!
Өлдім,
Өштім деу де,
Бәлкім,
Асылық?!
Күн кеше алман
Хас наданға бас ұрып!
Тентектігім –
Тектілігім емес пе,
Тұщы шыққан
Тау суындай тасынып?!
Тәңір-тұлға –
Табиғатыңа қанықтым,
Адамзаттың арда қалпын таныттың:
Жанып бітпес жан-білтесі өзіңсің –
Опасыз
Һәм
Жалған Дүниежарықтың!
Шерге бөгіп,
Шегіп ауыр азапты –
Ұжмақсыз,
Мекен еттің тозақты –
Қайтсем жұрттың қатарына қосам деп,
Соқыр сана,
Хайуан кейіп Қазақты!
Құдіреті күшті
Тылсымыңа қайранмын,
Жетегіңе жіпсіз еріп,
Байландым:
«Сырты – дүрдей»,
«Іші толған у мен өрт» –
Абай-Нала,
Мен өзіңе айналдым!
Құдай қарғап,
Жүзге,
Руға бөлінген –
Көз алмадым,
Безе алмадым елімнен?!
Алты Алаштың басын қосып,
Ұлы Арман –
Жеміт қылмау
Ит пен құсқа жемінген!
Анаған да,
Мынаған да «туысқан»,
Зәрем қалмас қорқау арты қуыстан...
Көшке ере алмау өзіңе тән жүрекпен –
Ақындықты шығармай тұр уыстан?!
Кілең көсем,
Өңкей шешен,
Ыңғай көк –
Көз бояйды ыққан қызыл құмдай боп.
Бесік жырын естімей ел басқарып,
Ана тілден мақұрым қалған сұмырай көп!
Шүкір!
Әзір тірі жүрмін – ұтқаным.
Маңдайға ұрды –
Бүгілмедім,
Бұқпадым.
Сөздің құны бөздің құны ғұрлы жоқ,
Қоғам тозды,
Адам азды – ұққаным!
Нар Тәуекел?!
Бәріне өзің үйреттің,
Қасіретімді қамшы астында билеттім.
Кебін таппай
Кенін жатқа жария етпес
Керн-Таспын –
Меңіреу безбүйрекпін!
Жапырағын желге алдырған қуаңмын,
Көңіл шөлін көз жасымен суардым –
Бұ Дүниеден баз кешумен өтермін,
Зарын толғап
Әбіш,
Мағыш,
Мұнардың...
Дұғамды оқып,
Таусап құран тәпсірін,
Аруағыңа бас ұрам да,
Тақсырым,
Мәңгүрттікке майдан ашып ғарасат,
Шығам «жалғыз моласынан бақсының»!
Алшаң басып сен боламын демеймін,
Алтын тонға жең боламын демеймін.
Рухани азғындықпен мәңгі араз –
Қара есекке теріс мінген кедеймін!
Кермін,
Қияс,
Кембағалмын,
Кежірмін –
Айыр тілді шаяны бар сөзімнің.
Сорым қайнап,
Соқа басым сорайып,
Өз түбіме жетіп тынар –
Өзіммін!
...Халқым үшін қапалымын,
Құсамын –
Құлақкесті құл боп құрақ ұшамын –
Жын жайлаған зұлмат заманақырдың
Құлқын бағып,
Қыл аяғын құшамын!
«Науайы Қазақ –
Нар өркеші тіктелсе?!
Лағнет қомы –
Қайғы-мұңы үптелсе?!
Ақ ордама
Қызыр дарып,
Бақ қонса...» –
Деп тілеймін
Ақтық демім біткенше!
Жан шыққанша жалбарынам,
Жылаймын –
Кеңшілігін,
Кемелдігін сұраймын –
«Мен ішпеген у бар ма?!» –
Деп сарнатқан,
Бар қолынан
Жоғын алам Құдайдың!..