Жендет

Ажал төкті аузынан суық темір...
астар болды аспанға сұлық көңіл.
Пушкин ақын пейішке барды ма екен?
Дантес...
ұзақ,
бақытты сүріпті өмір!..
Қаһарына құдайдың ұшырамай,
қалады аман қан төккен кісі қалай?
қай тәңірге сүйеніп мың жасайсың,
өлексемен күнелткен күшіген-ай?
Өзінде жоқ шындықты көктен іздеп,
таба ма адам?
келген із,
кеткен із көп...
өз жендетін кешірген
Абайдайын
біздің-дағы ешкімге өкпеміз жоқ!..