Тбилиси – Сырбай Мәуленов

Тбилиси, қалдым саған күз барып,
Тұрып алды үйір-үйір құзда бұлт.
Пушкнн асқан асуларды көрсетпей,
Көлегейлеп бүркей түсті ол қызғанып.
Көп кешікпей күншығыстан таң келіп,
Көкірегін ашты маған тау керіп.
Қарай қалдым келбетіне сол таудың,
Өзім таудан келсем-дағы таң көріп.
Теңбіл-теңбіл көктегі құс жолындай,
Ұйықтап жатқан жолбарыстың жонындай,
Таулар-таулар ұбақ-шұбақ созылған
Руставели өлеңінің жолындай.
Қалдым бәлкім тауды қате ұғынып,
Алып шыңдар тұр ма артында тығылып.
Аласадан басталмай ма биіктік,
Кішкентайдан басталмай ма ұлылық.