Автопортрет

Соғыс өліп,
Жеңіс туып,
жасы бірден асқанда;
Қыркүйек кеп, сарғайған бақ
жапырағын шашқанда;

біздің шағын шаңырақта
Ұл туыпты – құтты ырыс!
Тыныштықтың жөргегінде
мен жатыппын тып-тыныш.

Атып келе жатқан екен
құлан иек таң енді,
маңай жым-жырт:
бақ та, мекен;
Мен де, Шығыс – сары өңді.

Мені күткен теректер де
сағыныштан сарғайған
секілді екен.
Желектерде
бұл кез бұлбұл салмайды ән.

Алыстағы тау – марғау шың –
маңғаз қалпы тұрыпты,
қимай қайтқан қаздар даусын
Айдын үнсіз тұныпты.

Бірақ бұған Ана жаны
мұңаймапты, – толқыпты,
Болашаққа қарап анық,
деген екен: бол мықты!

Тынышбай деп маған есім
мейірімін сыйлапты,
сөйткен, шіркін, Анам есіл
маңдайыма сыймапты...

Білген екен асыл Анам
боларымды тым нәзік,
сырды қалай жасыра алам –
жүрем мұңлы... жыр жазып.

Сағынышпен жүдеп үнім,
өз әнімді іздеп ем,
осы ма екен, біледі кім,
ұқсастығым
Күзбенен, –

жерге түскен жапырақтар
талай рет із көмді,
дей ме: «Сырыңды, ақын, ақтар», –
тағы қоңыр Күз келді.

Жаным күйге мырза дәйім,
алмасын тек бір секем;
Күз боп нәзік жыр жазайын,
Тыныштық боп тұрса екен!