Өкініш

Мөлдiреген бал тұма – тұнық па едiң,
толқи қарап,
жаңылмай сыр ұқ дедiң...
Айдай болып,
жабырқау жүрген кезде
шыға келдiң алдымнан күлiп менiң.

Iңкәр көздер үн-түнсiз тiлдескендей,
күзгi кеште болдым мен нұр кешкендей.
От құшағын ашқандай өткен күнiм
мәз болыппын,
алдағы мұңды ескермей...

Ойладым ба мен сенi ұнатам деп,
ойладым ба мен сенi жылатам деп?..
Айта алмаймын бiр рет гүл төккен соң
жан көктемi қайтадан бүр атар деп...

Бекер ғана кезiктiң, бекер, жаным,
Өкiнiшi өзектi етер жалын.
Көзсiз ұшқан жарыққа көбелектей
айналаңнан адасып кете алмадым...

Өртедiң ғой,
мен жандым – сен өртедiң,
сезiм оты деймiсiң сөнер тегiн?..
Қалтырармын өзiңмен бiрге мен де
көңiлiңнен көшпесе көлеңке күн...

Шуақтайық жылуы жылдам Күндi,
бершi маған көзiңе тұнған мұңды.
Жүрегiмде сақтайын солдырмастан
дүние – жалған жолында құрбан гүлдi...

Ойламаппын отыңа жанамын деп,
сағынышын сарғайттың сананың көп.
«Құсқа бiткен қос қанат маған бiтпей...»,
Амалым жоқ, қайтейiн, амалым жоқ…