Жыртылған хат

Прощай, письмо любви!
Прощай, она велела.
Александр Пушкин.

Сол жырларға... алып едiм кiлт кiмнен?..
Саған деген бар сырымды жұрт бiлген...
Онсыз да ауру жүрегiмдi жаралап,
сенiң жазған хатыңды оқып, жырттым мен...

Оның сырын түсiнесiң, шыдарсың,
шыдарсың да, әлден уақ жыларсың...
Менiң жазған жырларымды сен бiрақ
жырта алмаған, жырта алмаған шығарсың?..

Себебi ол қалған болар жатталып,
қимадың ба, жырта жаздап, оқталып...
Көкiрекке толған мұңды сырыңды
ақтарыпсың жыртқан мынау хатта анық.

Бар жалынын сезiп жүрек отының,
сол хатыңды қайта-қайта оқыдым.
Көкейiмде қалған әрбiр сөзiңе
сүйiндiм де, күйiндiм де, бекiдiм.

Жүргенiңмен көзiм жетпес жырақта
сенiң мұңды үнiң қалды құлақта...
Жұрттан тығып жыртқаныммен хатыңды,
суретiңдi жырта алмадым бiрақ та...

Өйткенi ол көз алдымда тұр менiң –
назданғаның, жылағаның, күлгенiң...
Жүрегiмде қалып қойған бейнеден
құтылудың жолын, сiрә, бiлмедiм...

Бiр пендеден сұрамадым ақылды,
сүйдiң бекер бақытсыз бұл ақынды...
Онсыз да ауру жүрегiмдi жаралап,
неге жырттым сенiң жазған хатыңды?!

Осы ма едi менен сенiң күткенiң,
неге, неге «хатымды оқып, жырт» дедiң?
Жылап жатты менiң байғұс жүрегiм,
бiрақ оның қанды жасын сүртпедiң...

Сол жырларға алып едiм кiлт кiмнен?..
Саған деген бар сырымды жұрт бiлген...
Амалсыздан тiлегiңдi орындап,
кiнәсi жоқ хатыңды әзер жырттым мен…