Сені ойласам…

Сенi ойласам – тартады оң қабағым,
мәз боламын,
жүрсем де сорда қалың.
Сенi ойласам – елiкке түсетiн бiр
қырандайын сiлкiнiп қомданамын.

Бұйыра ма тағдырдың ондай бағы,
күйкi тiрлiк ұзартпай қол байлады.
Сенi ойласам – есiме Мұхит түсер:
«Сен қайдағы, Айнамкөз, мен қайдағы?..»

Ойлайсың ба, қарғам-ай, сен де менi,
өлең неге кеудемде тербеледi?!
Ай соңынан ай шiркiн дөңгеледi,
дөңгеледi теректiң теңгелерi...

Үнсiз кезiп сағыныш тоғайларын,
оң қабағым тартсын деп сенi ойладым...
Болғанымен қаталдау өз тағдырым,
Менiң әсте қонбаған оңай бағым.

Сенi ойладым, сағынып шабытымды,
ойлы бұлақ тағы да ағытылды.
Безiнгелi мен қашан көз iлуден,
ұйқысыздың жаңа бiр таңы күлдi.

Таңым күлсе – жанғаны онда бағым,
бағым жанса – қалайша қор боламын?..
Ауық-ауық армандап сенi ойлаймын,
сенi ойласам – тартады оң қабағым.