Ақын болып туған соң…

Поэт всесилен как стихия,
Не властен лишь в себе самом.
Невольно кудры молодые
Он обожжет своим венцом.
Федор Тютчев.

Керек, жаным, сезiмдердi жат қылмау,
сен, әйтеуiр, түгесiлмес таптың дау...
Қараша мен желтоқсанның арасы –
көз қарасың бұрынғыдан қатқылдау...

Көз-қабағың,
сөз-жауабың – қатулы,
шығардың-ау жоқты-барды шатуды...
Гүлдәуренiн сағынды ақын деп, тегi,
жазғыруға болмас деймiн ақынды.

Жатсам-тұрсам – отырғаның iз бағып,
сұлу жырды сүйе алмаған қыз – ғарiп...
Өзiмдi емес,
өлеңiмдi жастанған
жас арудан жүрсiң босқа қызғанып...

Жас өмiрге,
әсем үнге – қиялдай –
ғашықпын деп айтам, сiрә, ұялмай.
Керек едi ақын болып тумауым,
тудым екен – жүре алам ба сүйе алмай?!

Сүйем сенi,
сүйем бәрiн құмартып,
Махаббатқа болмас, жаным, кiнә артып.
Маған кейде көктен түскен бақыттан
өзiм iздеп тауып алған мұң артық...

Жыр бастауын махаббаттан алыппын,
ғашықпын деп жар салдым да,
таныттым!
Ақыныңның жүрек отын қызғанба,
Ақын деген – перзентi ғой халықтың!

Сүйем деген сертiмнен мен таймадым,
қызғанғанмен,
болмағанмен ойдағың...
Қара жерге қиясың ғой бiр күнi,
оған дейiн салсын ақын сайранын!..