Дүлдүл көңіл

«Қадамыңа, — деші дос, — жыр гүлдегір!..»
Екі айналып келмейді бұл күнгі өмір…
Не айтар екен дегендей, құлақ түріп,
елеңдейді Еліне дүлдүл көңіл!..

Елім десе қашаннан Ер — еңселі,
тасайын деп тұрғандай өлең селі…
Қанат жая қуансам, адал досым,
шаттығымның төрінен көрем Сені.

Сұлулықтан сыр ұғып, әсемдіктен
ән іздеген әуезді, әсер күткен —
менің дүлдүл көңілім әуелден-ақ
аулақ туған жабылық бәсеңдіктен.

Қанаты бар жүйрігім шарқ ұрады,—
шалдығады демеймін, алқынады.
Тапқанымен, барымен — базарымен
мәре-сәре етер бір Халқын әлі.

Көргісі көп әлі де көрмегенін,
бергісі көп бәріне бермегенін,
алып ұшты мазасыз дүлдүл көңіл,
берешегім көп сірә, Елге менің!

Жайсаңдарым, жапсарлас жақсыларым,
өздеріммен асқарлас бақ-шынарым…
Гүл-гүл өмір жеткізсе — мен Еліме
Дүлдүл көңіл дүниесін тапсырамын!..