Достарға наз

Арманның құсы самғаумен,
кеңейіп көңіл — көк аспан,
дуылдап өткен сол дәурен
есіңде шығар, Жарасқан!..

«Шапқылағалы Ақ бұлақ»—
кетіпті-ау өтіп екі он жыл.
Қалды артта қайран тәтті уақ,
аңсаумен енді етем жыр.

Жастық шақ — құстай ақ қанат,
зу ете түсті тез қалай?
Шақырған үнсіз шат қабақ —
Ақынға ғашық көздер-ай!..

Жыры мен сырын толғаған
едік қой албырт біз ақын,—
Иранбек Қызылордадан
кеп жетсе — думан қызатын…

Сол кезді бүгін сағынам,
өртейді бір от өзекті.
Түспейтін мінбе — тағынан
Кеңшілік алса кезекті…

Бір ойдан жүз ой туындап,
бас қосып сол кез көбінде,
отырушы едік дуылдап
Иранбек тұрған нөмірде…

Өткенді еске алам көп,
кетті ғой шіркін оралмай…
Шөмішбай — Пушкин болам деп,
Ибрагим — Абай бола алмай…

Сағыныш сырын білем мен,—
жүректің жасын сүртеді…
Бүгінде сақал жіберген
Ұлықбек — түбіт мұрт еді.

Жарыса оқып ғашық жыр,
қалдырмай достың бірін шет,
содан соң аттың басын бір
Ағалар жаққа бұрушы ек.

Біріміз мақтап Қадырды,
біріміз мақтап Сағиды,
өзгеден бөлек
кәдімгі
жақтаушы ек Мұқағалиды.

Болмайтын ұмыт Тұмағаң,
қалмайтын шетте Жұмекен.
Бәрі де бізге ұнаған,
ұнатпай жүрген кім екен?..

Жан емес едік құр кеуде,
жүректе мұңлы жанады от…
Іні боп келдік үлкенге,
жастарға қалдық аға боп.

Бүгінге үміт жалғаумен,
атырып таңды тарасқан,
қиялшыл қайран сол дәурен —
есіңде бар ма, Жарасқан?!.

Айтылып тілек, не бір ой,
көтеріп едік тост талай.
Басымыз сол кездегідей
қосылмай жүр-ау, достар-ай!..

Сезімнің ерке сазындай
шабыттың құсын түлетіп,
тобымыз шіркін жазылмай
жүрген кез қайда жыр оқып?..

Демеймін қыр мен ой кезбе,
айтады досқа көңіл наз.
Сағыныш-көлде кей кезде
мен жүзген сыңар қоңыр қаз…