Кім жүр аңсау кешіп менше

Кім жүр аңсау кешіп менше,
жүрек жиі шаншулы.
Наз үніңді есіткенше
тағат шіркін таусылды.

Керемет күн,
керемет түн
өте шықты-ау басымнан.
Неге кеттім,
неге кеттім,
неге кеттім қасыңнан?..

Алаңсыз ем, күн бұзылды,
көкейге бір дерт қонды.
Сағынғаннан нұр жүзіңді
екі көзім төрт болды.

Сырымды сен түсінерсің,
сүртші сезім айнасын…
Көзімді ілсем — түсімдесің,
ояу жүрсем — ойдасың.

Жер бетінде сағынар шын
бір адамның болғаны
Бақыт шығар,
соны ұғарсың,
ей, мұңлы ақын арманы!