Қамығу

Бақ сыйлар деп туар күн
жайған едім қос қолды:
Күз келгенде қуандым, —
қуанышым еш болды.

Күзгі суық ақырын
сұғынады кеудеме
Жат болды ма жақыным,
жабырқаумын мен неге?

Кеткен қазір бақ сәні,
қызыл гүлін ұсынбай.
Жапырақтар сап-сары —
менің сағынышымдай.

Бой мұздатты кеш мынау,
жүрдім жалғыз жан жүдeп.
Қалың сорды кештің-ау
күнәсі жоқ пәк жүрек.

Бақтың іші сап-салқын,
түннің қойны қоп-қою…
Оның мұндай жат салтын
жоятындай жоқ қой у…

Мәз етердей туар күн,
жаным сонша хош көрді.
Күз келді деп қуандым, –
сол қуаныш еш болды…

Райыңнан қайт, өмір,
тұнжыратпа тым күзді.
Көп іздедім әйтеуір,
жолда жүрген бір
қызды…

Еміс-еміс бір үнді
шалып қалды құлағым, –
айтсам егер шынымды:
сағыныштан жыладым.

Ол нағып жүр жырақта
үміт артып бос күнге…
Көз жасымды бірақ та
көре алған жоқ
ешкім де…