Жаным дегім келеді

Үмітіме ұяңдау сенім артам,
сенім артсам — кетердей кеңіп арқам.
Еріктен тыс сезіммен алабұртып,
«Жаным» дегім келеді сені, қалқам…

Акталмаймын «күнәдан пәк едім» деп,
кештім, рас, тірліктің әлегін көп.
Гүлін төккен былтырғы алма ағаш та
көктем жетсе — кетпекші және гүлдеп.

Тағдыр мәңгі қасарып қалмас бұлай,
бақ пенен сор — қашаннан жалғасты ұдай…
«Жаным» десем мен сені, айтшы, қалқам,
естілер ме ед сол сөзім алғашқыдай?..

Өкінішпен өтсе де күнің, мейлі,
күлімдемей мұң-перде түрілмейді…
Алабұртып,
     аптығып,
       демім ысып,
неге менің жүрегім дірілдейді?..

Өзегімді жандырып жалын лебім,
неге ысып барады қаным менің?
Құштарланып,
   құмартып,
     қылықтанып,
жаным дегім келеді, жаным… дегім.