Жүрекке тамыр жайып шықты гүлім

Жүрекке тамыр жайып шықты гүлім,
Ақыл мен ойды
Сезім жықты, күнім.
Бұлтсыз мөлдіреген аспан сынды,
Тұп-тұнық жанарыңның тұтқынымын.

Өлеңнің өлкесінен бақ іздедік
Аруды жырға қоспақ парыз дедік.
Өйткені, көзің мені ынтық қылды,
Мөлдіреп жақұт тасы тәрізденіп.

Көркіңе сірә гүл де таласпайды,
Жауын да сен бар жерде толастайды.
Сұлулық айдынының аққуы едің,
Аққуға жалғыз жүзген жараспайды.

Тағдырлар тоғысатын сәт туды анық,
Біз үшін аппақ сезім ақ ту болып.
Махаббат толқынында тербелейік,
Мен – ақын, ал сен – әсем аққу болып.