Ол

Сен, мейлі, тарпаңдай бұла бол,
Ақылмен жығады ол.
Тұлпарын тебінген батырдай,
Сын сәтте суырылып шығады ол.

Ақ арман қол бұлғап тұрса алдан,
Ол, тіпті, бұлттардан нұр сауған.
Көктемде жібіген тоңдай боп,
Жүрегі, мінезі жұмсарған.

Парызды, адамдық қарызды,
Есінен шығармас жан ізгі.
Жемісін ұсынып тұрады ол,
Күздегі алма бақ тәрізді.

Бейнесін жазамын:
Дидары – жайдарлы жаз оның.
Орманның ауасы секілді –
Көңілі таза оның.

Ағайын, сипатын біліп ал:
Байлығы – тұмадай тұнық ар.
Сәулемен ойнайтын күміс қар –
Сияқты
Жүзінде нұры бар.

«Құранмен» суарған тамырды,
Тәрк еткен зомбылық, зәбірді.
Бәрінен жоғары санайды ол,
Ақылды, иманды, сабырды.

Шүкірмен атады әр таңы,
Ел үшін бөрідей жортады.
Өйткені,
Ол – кемел мұсылман,
Өйткені ол,
Алладан қорқады.