Тау баласы

Бұл бетте «Тау баласы» атты Манарбек Қыдырбай жазған табиғат туралы өлең берілген.

Елпең қағып, елеңдеген елік жыр,
Саумалыңнан қанып ішіп сенің дүр.
Тас қаланы талақ етіп осынау,
Түп тамырым, тауға кеткім келіп жүр.
Тауға кетем, таулар менің құт әнім,
Тұмасынан, қынасынан жұтамын.
Өн бойыма әтір қылып себемін,
Ақсүйрік* пен боз жусанның жұпарын.
Тауға барып, арыламын құсадан,
Заңғарынан, таңдарынан, күш алам.
Ой санамды босатамын тұтқыннан,
Ғаламшардың ғаламторы тұсаған.
Тағдырымның болмаса екен, сыйы мұң,
Жылқыдаймын көп аңсаған үйірін.
Аласалау болса-дағы атағым,
Таудан биік болсын шырқар биігім.
Тау баласы таусыз ғұмыр кешпейді,
Аңсап тұрар, беткейлер мен төскейді.
Даласынан, қаласына көшкенмен,
Санасынан таулар мәңгі өшпейді!
Ми қатпарын жаһандану жаулаған,
Мезі қылды, екі жүзді дау қоғам.
Жансарайы ұқсамайтын ешкімге,
Сырт келбеті Көксеркеден* аумаған,
Мен де бір күн... Өр тұлғалы «Тау» болам!...
Ақсүйрік* - тауда өсетін гүл.
Көксерке* - Кіндік қаным тамған жердегі тау атауы.

05.11.2016


Пікір қалдырыңыз

Пікірлер (0)

Осы автордың басқа өлеңдері