Табиға болмыс

Бұл бетте «Табиға болмыс» атты Манарбек Қыдырбай жазған өлеңнің мәтіні толық жарияланған.

Қуат алып арқар иіс ақ таңнан,
Тауда туып, таста түлеп шаттанғам.
Асаулығым түз жылқысы тарпаңдай,
Ал көңілім, таза кірсіз ақ қардан.

Тұла бойым түзу өскен ұшқаттан,
Болмысымды туған жерге ұқсатқам.
Киіз үйде өсіп-өндім, ержеттім,
Саратанмен көшіп жүріп қыстақтан.

Жүрегіммен құштар болдым өлеңге,
Кеудемдегі жалын сірә сенер ме?
Парыздармын тәңіріме жаратқан,
Қарыздармын мені туған өр елге.

Қарагерім, қара өлеңім серігім,
Қыздыратын той-думанның көрігін.
Қиялым бар көкті кезген қырандай,
Қос жанарым қарашығы бөрінің.

Құмға біткен сексеуілдей төзімім,
Жазда жауған сүмбіледей сезімім.
Армандарым Хантәңірдей тым асқақ,
Тірі жанға көрсетпеген көзірім.

Сыңсып кетсе сыбызғыдай ізгі үнім,
Айықтырар Ай дидарлы қыз мұңын.
Бұғалыққа бағынбайтын басым бар,
Өз қолымда шылбырым мен тізгінім.

Сағынышым сарғалдағы арқаның,
Сабыр-күшім қорғап жүрер қалқаным.
...Алтай жаққа қарап менде ұлимын,
Еске түссе бала күнгі салт-әнім.
...Ау-уууу, ау-уууу!

01.01.2020


Пікір қалдырыңыз

Пікірлер (0)

Осы автордың басқа өлеңдері