Мүктегі жазу
Кіріп алғасын кетер ме,
Құла таңдағы дүр арман?!
Маңғазданасың бекерге,
Пәниге бұл-жалған.
Кіріп алғасын кетер ме,
Құла таңдағы дүр арман?!
Маңғазданасың бекерге,
Пәниге бұл-жалған.
Өткен күнді қайткенде бөгемекпін!
Неге келдің балалық,
Неге кеттің?
Мына біреу ұқсайды көлеңкеме,
Атыңнан да көрініп тұр кеңдігің,
Ақын едің,
Ең талантты, ең мығым.
Көз нұрымен, сөз – жырымен қарық қып,
Жұматай, жан Жұматай, ақын досым,
Жыр сүйген жұртың қалай жатың болсын.
Жалт еткен қарлығаштың қанатындай
Бұл сырым саған жазған хатым болсын.
Сонау жыл...
Есіл бойында.
Сіңіріп сәуле санаға
Сырласып жастық жайында,
Өмірдің сазға бөлеп сахнасын,
Келтірмей затына мін, атына сын.
Жалт етіп, алмас қылыш секілденіп,
Жалғаннан өте шықты Ғафу ақын.
Шыққандай жолға түнде айсыз,
Жүруің жалғыз ыңғайсыз.
Бұлбұлы кеткен тоғайдай,
Бір жылым өтті Сырбайсыз.
Алты Алашқа азық болған ақылы,
Алтын басын пенделерге имеген.
Бұл Мұхтар ма?!.
Баяғының батыры –
Құдай – жалғыз!
Сонан соң Абай – жалғыз!
Абай жалғыз болған соң абайлармыз.
Алдымызда асу бар,
Қамал бұзған қаһарман,
Абылайдан бата алған.
Қам жасаған қазағын
Қалдырмауға қатардан.
Шын сезім егер, тап-таз болса өлмейді,
Шын ғашық адам бір-бірін мүлде көрмейді,
Өмірдің берген, кіршіксіз ғана көңілмен,
Бейкүнә қыздың ғашығы болғым келмейді!
Шын сезім егер, тап-таз болса өлмейді,
Шын ғашық адам бір-бірін мүлде көрмейді,
Өмірдің берген, кіршіксіз ғана көңілмен,
Бейкүнә қыздың ғашығы болғым келмейді!
Шын сезім егер ,тап-таз болса өлмейді,
Шын ғашық адам бір-бірін мүлде көрмейді,
Өмірдің берген,кіршіксіз ғана көңілмен,
Бейкүнә қыздың ғашығы болғым келмейді!
...Бағзы заман.
Байтақ елде бір Мансап
Сайран салып,
Сән-салтанат құрған шақ...
Жауып тұрса қасіреттің жаңбыры,
Секілді ол да табиғаттың жарлығы.
Бес күйеуге шыққан әйел-ананың
Жүрегімді мазалайды тағдыры.
Емес ол алған беттен тайынатын,
Өлеңі ел-жұртына жайып атын.
Қасқайып кабинетте отыр бүгін
Қаскелең военкомы – Тайыр ақын.
Шөлдеген жердей жауынға,
Жыр құмар кезім болатын.
Бір күні біздің ауылға
Сау ете қалды топ ақын.
Сенің бүгін несібеңді кем қылмас,
Қан майданнан
Қайтпай қойған өндір жас.
Сен – елімнің жығылмаған туысың,
Ақ сүтімді омырауымнан ағызып,
Көздің жасын көкірегіме тамызып.
Айдалада, қарағым,
Аңыраған анамын.
Өткен күнді
Енді қайтып қоштар кім?!
Қызығына түстім әбден жоспардың.
Көз боядық, сөз боядық ұрандап,
Жапа шеккен бір теңіз айдалада,
Кейістікті әкелер кейде адамға.
Айықпайтын бір дертке айналдың ба,
Емі-домы табылмас – бейдауаға!
Дүниені жапқанда қараңғылық,
Мазалайды түсіме Арал кіріп.
Не жаздым деп қараймын айналама,
Көңілімде жоқ қылау, арам қылық.
Айрылған дала бейбақ Балқашынан,
Жағалау,
Жасыл белес,
Жартасынан.
Арал мен Балқаш арасы –
Көзімнің ағы-қарасы.
Жабырқау – жадау жанымның
Жазылмай жатқан жарасы.
Зулаған кең далада кер киігі,
Шынында,сен шығарсың –
Жер биігі.
Шыжғырып дала төсін тастаған-ау
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
- Лев Шестов
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі