Мұғалима
Мынау менің сезгенім:
Ол — кластың анасы.
Өзінің де,
Өзгенің
Күндіз-түн, қарашы,
Жоқ онда демалыс.
Жүректер арасы —
Ең жақын, ең алыс.
Қалаушының, байқасаң,
Тым биікте тұғыры.
Соған түсер әр қашан
Ең алдымен күн нұры.
Төбе деген жарық,
Түсті содан жарық.
Жауып еді бұршақ,
Сынды содан бұршақ.
Мына тұрған арғымақ,
Мінем оған
Тістемейді, теппейді,
Бос қойсам да
Өңі қашқан бәрінің,
Оңып кеткен атырап.
Қолдарындай кәрінің
Қалтырайды жапырақ.
Ағаш емес, біліңдер,
Асыл ана бұл тұрған.
Толған сайын түйіндер
Алма ағашы құлпырған.
Жазықсыздан осы маң
Шегіп жатыр жазасын.
Көңілшек бұлт осыған
Сығып алды көз жасын.
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
- Абдраманов Арсланбек
Барлық авторлар
Ілмек бойынша іздеу
Мақал-мәтелдер
Қазақша есімдердің тізімі