Өз өмірің қайда?

Адамдардың бір әдетін әлі күнге дейін түсіне алмаймын.

Біреу үй алса – соны санайды. Біреу жұмысын ауыстырса – соны талқылайды. Біреу тұрмысқа шықса – күйеуінің байлығын есептейді. Біреу үндемей өмір сүрсе – «неге үндемейді?» деп сұрайды.

Бір күні аялдамада екі әйелдің әңгімесін естіп қалдым.

— Естідің бе? Пәленшенің екінші үйі болыпты.
— Иә. Жұмысын да ауыстырыпты.
— Күйеуі де жағдайы жақсы екен дейді...

Олар ұзақ сөйлесті. Бір сағатқа жуық.

Сол бір сағаттың ішінде олар өз армандары туралы бір ауыз сөз айтпады. Балаларының болашағы туралы да емес. Денсаулықтары туралы да емес. Тек бір адамның өмірін талқылап отырды.

Мен ойланып қалдым.

Егер сол бір сағатты өздерін дамытуға, кітап оқуға, жаңа кәсіп үйренуге немесе отбасымен өткізуге жұмсаса, бәлкім, өмірлері мүлде басқа болар ма еді?

Біз кейде өзгенің бақытына сонша үңіліп кетеміз де, өз бақытымыздың есігін ашуды ұмытып қаламыз.

Біреудің қанша үйі бар екені менің өмірімді өзгертпейді. Біреудің қандай көлік мінетіні менің жолымды жеңілдетпейді. Біреудің байлығы менің қалтамды толтырмайды.

Онда неге біз өзгенің өмірін жатқа білеміз де, өз жүрегіміздің үнін тыңдауға уақыт таппаймыз?

Өмір – жарыс емес. Әркімнің өз уақыты, өз бағыты, өз сынағы бар.

Сондықтан мен енді ешкімге ештеңе дәлелдеуге тырыспаймын. Кім не десе де, өз жолыммен жүремін. Себебі адамдардың әңгімесі ешқашан таусылмайды. Бүгін олар сенің үйіңді талқылайды, ертең жұмысыңды, арғы күні отбасыңды сөз етеді.

Ал сен солардың сөзін тыңдап жүріп, өз өміріңді өткізіп алма.

Өйткені бір күн келгенде бәріміздің артымыздан «неше үй алды?» деп емес, «қалай өмір сүрді?» деп айтады.