Түсіме кіретін ұстаз

Кейбір адамдар бұл өмірден кетсе де, біздің өмірімізден кетпейді.

Уақыт өте береді. Күндер айға, айлар жылға айналады. Адамдар да өзгереді. Бірақ жүректе сақталған кейбір бейнелер ешқашан көмескіленбейді. Олар көз алдыңнан кетпейді. Кейде бір әуеннен, кейде мектептің иісінен, кейде бос қалған кабинеттен, кейде тіпті түсіңнен қайта оралады.

Гүлжан апайдың өмірден өткеніне көп болды. Бірақ мен үшін ол әлі күнге дейін мектеп дәлізінде баяу басып келе жатқандай көрінеді. Кейде есіктен кіріп келіп, өзінің жылы жүзін көрсететіндей болады. Сол сәтте еріксіз артыма қараймын... Бірақ бұл тек сағыныштың елесі ғана екенін түсінемін.

Ең қиыны – оның түсіме жиі кіруі.

Түсімде бәрі баяғыша. №10 жалпы білім беру мектебі. Дәлізде балалардың күлкісі. Мұғалімдердің асығыс қадамы. Ал ортада Гүлжан апай. Ұзын бойлы, кең иықты, ақ шашын артқа қайырған қалпы. Қыр мұрынды, жүзі нұрлы, жанары мейірімге толы. Әдеттегідей асықпай жүріп келеді. Мені көргенде күлімсірейді. Біз әңгімелесеміз. Күлеміз. Жұмыс жайлы сөйлесеміз.

Сол сәтте бәрі бұрынғыдай болып кетеді.

Бірақ... оянған кезде жүрегім біртүрлі болып қалады. Бір сәт үнсіз отырамын. «Бұл түс екен ғой...» деп өзімді жұбатамын. Сонда ғана оның бұл дүниеде жоқ екенін тағы бір рет мойындауға тура келеді.

Гүлжан апай мен үшін жай ғана әріптес емес еді.

Ол – сырласым болатын.

Кейде адамның жан дүниесін сөзсіз түсінетін адамдар болады. Сен ештеңе айтпай-ақ, жүзіңе қарап көңіл күйіңді сезетін жандар болады. Гүлжан апай сондай адам еді. Қуанышымды да бөлісті, мұңымды да тыңдады. Кейде өмірдің қиындығы қажытқанда, оның бір ауыз жылы сөзі бойыма күш беретін.

Ол ешқашан өзін өзгеден жоғары қойған емес. Қарапайымдылығының өзінде үлкен парасат жататын. Мектеп ұжымындағы беделі де сондықтан еді. Әріптестері оны құрметтейтін. Оқушылары жақсы көретін. Себебі оның бойында ұстазға тән білім ғана емес, анаға тән мейірім де бар еді.

Орыс тілі пәнінен берген әр сабағына үлкен жауапкершілікпен қарайтын. Әр оқушының болашағына алаңдайтын. «Білім – адамның өмір бойғы серігі» деп жиі айтатын.

Ал тағдыр...

Тағдыр ешкімнен рұқсат сұрамайды екен.

Сол бір қаралы таңды ұмыту мүмкін емес. Жұмысқа келе жатқан жолда болған жол-көлік оқиғасы оның өмірін жалмап кетті. Бұл хабарды естіген сәтте уақыт тоқтап қалғандай болды. Кеше ғана бірге жүрген адамның бүгін арамызда жоқ екеніне сену өте қиын еді.

Жылдар өтсе де, сол ауыр сезім жүректен өшкен жоқ.

Кейде мектепке барған сайын оның кабинеті көзіме түседі. Кейде мұғалімдер бөлмесінде оның отыратын орнын еріксіз іздеймін. Адамның денесі кетсе де, ізі қалады екен. Оның жүрген жолы, сөйлеген сөзі, күлкісі, мейірімі – бәрі-бәрі осы мектептің қабырғасында сақталып қалғандай.

Неліктен ол түсіме жиі кіреді екен деп көп ойландым.

Бәлкім, бұл – сағыныш.

Бәлкім, жүректің ұмытқысы келмейтін асыл адамды қайта-қайта еске салуы шығар.

Өйткені адам өмірден кеткенімен, махаббат пен құрмет жоғалмайды. Олар жүректе өмір сүре береді.

Қазір де кейде түсімде кездесеміз. Ол баяғыша күлімдеп тұрады. Мен де оған айтар сөзімді айтып үлгергім келеді. Бірақ түс үзіліп кетеді.

Оянған сайын оның рухына дұға бағыштаймын.

Себебі біз жақсы көрген адамдарды тек көзімізбен емес, жүрегімізбен де көреміз.

Гүлжан апайдың жарқын бейнесі мен үшін ешқашан көмескіленбейді. Ол менің өмірімдегі жақсы адамдардың бірі болып қала береді. Оның адамгершілігі, кең пейілі, ұстаздық болмысы, ақылға толы әңгімелері мен жүрекке жылу сыйлайтын күлкісі әрдайым есімде.

Адамның ғұмыры шектеулі болуы мүмкін. Бірақ артында қалдырған мейірімі мен жақсы аты мәңгі жасайды.

Жатқан жеріңіз жайлы, топырағыңыз торқа, жаныңыз жәннатта болсын, аяулы Гүлжан апай.

Сіз біз үшін өткен шақ емес, жүректе өмір сүріп келе жатқан жарқын естеліксіз.