Уақыттың үнсіз сабағы

Бір күні мектеп дәлізімен келе жатып, бос тұрған сыныпқа көзім түсті. Осыдан бір жыл бұрын бұл сыныпта менің 11-сынып оқушыларым отыратын. Қазір сол орындар бос. Бірақ сол қабырғалардың ішінде қаншама естелік қалды.

Мен сынып жетекшісі болған жылдары балаларымды тек оқушы ретінде емес, өмір жолын енді бастап келе жатқан тұлға ретінде қабылдадым. Әрқайсысының арманы, мінезі, өзіне тән ерекшелігі болды.

Кейде оларды түсіну қиын болатын. Бірі сабаққа көңіл бөлмейтін, бірі өзіне сенбейтін, енді бірі болашағын ойлап алаңдайтын. Бірақ мұғалімнің міндеті – тек талап ету емес, баланың бойындағы жақсы қасиетті көре білу.

Соңғы оқу жылында мен оларға жиі айтатынмын:

— Мектептегі күндеріңнің қадірін қазір толық түсінбеулерің мүмкін. Бірақ уақыт өте келе осы күндерді сағынатын боласыңдар. Себебі мектеп – сендердің өмірлеріңдегі ең таза, ең алаңсыз кезең.

Биыл олар мектеппен қоштасты. Әрқайсысы өз жолын таңдады. Бірі оқуға түсті, бірі еңбек жолын бастады, бірі әлі өз орнын іздеп жүр. Бірақ мен олардың барлығына бірдей сенемін.

Себебі өмірде адамның жетістігі тек алған бағасымен өлшенбейді. Ең маңыздысы – оның адам болып қалыптасуы, қиындыққа мойымай, дұрыс жол таңдай білуі.

Кейде мұғалім оқушыға берген білімін ғана есінде сақтайды. Ал оқушы ұстазының айтқан бір ауыз сөзін, жасаған бір жақсылығын жылдар бойы ұмытпайды.

Мен бүгін сол оқушыларымды ойлап отырып, бір нәрсені түсіндім: ұстаздың еңбегі – күнделікті көрінбейтін, бірақ уақыт өте жемісін беретін еңбек.

Бір кезде сыныпқа кіріп келген балаларым енді үлкен өмірге қадам басты. Олардың алдында жаңа жол, жаңа арман, жаңа сынақтар бар.

Ал менің тілегім біреу ғана:

«Өмір сендерге әрқашан жақсы адамдарды жолықтырсын. Қандай биікке жетсеңдер де, жүректеріңдегі адамдық қасиетті жоғалтпаңдар».

Өйткені мектеп бітеді, жылдар өтеді, бірақ ұстаз бен шәкірт арасындағы рухани байланыс ешқашан үзілмейді.