Күтпеген кездесудің сыры

Мұғалімдік өмірде кейбір сәттер болады – ол күндер жылдар өтсе де жүректе сақталады.

Бір күні мектептен қайтып келе жатқанда алдымнан бір жас жігіт кездесті. Ол мені көре сала тоқтап:

— Апай, мені тандыңыз ба? – деді.

Мен оның жүзіне қарап, бірден тани алмадым. Бірнеше секундтан кейін оның бұрынғы оқушым екенін есіме түсірдім.

— Әрине, танимын. Қалайсың? Өмірің қалай болып жатыр? – деп сұрадым.

Ол күлімсіреп:

— Жақсы, апай. Бірақ сізге бір нәрсе айтқым келді, – деді.

Біз жол бойында біраз әңгімелестік. Ол мектеп кезін еске алды.

— Апай, мен мектепте жүргенде кейбір ескертулеріңізге ренжитінмін. Кейде «неге үнемі талап қоя береді?» деп ойлайтынмын. Бірақ қазір түсіндім. Сіз бізді қинау үшін емес, өмірге дайындау үшін айтқан екенсіз, – деді.

Мен үнсіз тыңдап тұрдым. Себебі мұғалім үшін осы сөздерден артық сый жоқ еді.

Ол маған қазіргі жұмысы, жетістіктері туралы айтты. Кезінде өзіне сенімсіз болған бала бүгінде өз орнын тапқан азамат болыпты.

Сол күні үйге қайтып келе жатып, көп ойландым. Біз мұғалімдер кейде оқушыға айтқан сөзіміздің әсерін бірден көре алмаймыз. Кейбір кеңестеріміз сол сәтте жай ғана ескерту сияқты көрінуі мүмкін. Бірақ уақыт өте келе оның мағынасы ашылады.

Өмір – үлкен мектеп. Ал ұстаз сол өмір жолындағы алғашқы бағыт көрсетуші адам.

Әр оқушы – ұстаз үшін бір үміт. Біз олардың қолынан ұстап, дұрыс жол көрсетуге тырысамыз. Ал жылдар өткен соң олардың жақсы адам болғанын көру – ең үлкен бақыт.

Сол кездесуден кейін мен тағы бір нәрсеге көз жеткіздім:

Адамның жүрегіне себілген жақсы сөз бірден өсіп шықпауы мүмкін, бірақ уақыты келгенде міндетті түрде жеміс береді.