Ескі дәптер

Бір күні үйдегі заттарды реттеп отырып, көп жылдан бері ашылмаған бір ескі дәптерімді тауып алдым.

Дәптердің сырты тозып кеткен, беттері сарғайған. Бірақ оны қолыма ұстаған сәтте өткен күндер бірден есіме түсті.

Ол дәптердің ішінде менің өмірімдегі әртүрлі кезеңдер жазылыпты. Армандарым, жоспарларым, сол кездегі ойларым... Кейбір сөйлемдерді оқып отырып күліп алдым, кейбірін оқып ойланып қалдым.

Бір кезде мен де көп нәрсені тезірек өзгерткім келетін. Болашақты ойлап, алда не болатынына алаңдайтынмын. Кейбір нәрселердің неге бірден орындалмайтынына ренжитінмін.

Ал қазір сол дәптерге қарап отырып түсіндім: адам өмірде бәріне бірден жетпейді екен.

Кейбір армандарымыз орындалады, кейбірі өзгереді. Бірақ әрбір кезеңнің өз мәні болады.

Дәптердің бір бетінен мынадай бір сөзді көрдім:

«Ең бастысы – жолыңның ұзақтығы емес, сол жолда қандай адам болып қалғаның».

Осы сөз маған ерекше әсер етті.

Шынында да, өмірде біз көбіне нәтижеге ғана қараймыз. Қанша жетістікке жеттік, қанша нәрсе алдық деп ойлаймыз. Бірақ ең маңызды сұрақ басқа екен:

«Мен осы жолда қандай адам болдым?»

Мен өмірімде түрлі адамдарды кездестірдім. Бірі қуаныш сыйлады, бірі қиындық арқылы сабақ берді. Кейбір жағдайлар мені шыңдады, кейбір сәттер мені сабырға үйретті.

Бұрын қиындықтарды кедергі деп қабылдайтынмын. Кейін түсіндім: қиындықтар адамды тоқтату үшін емес, оны күшейту үшін келеді екен.

Сол күні ескі дәптерді қайта орнына қойдым. Бірақ оның берген сабағы жүрегімде қалды.

Өткен өмірге өкініп қараудың қажеті жоқ. Себебі әрбір өткен күн бізді бүгінгі қалпымызға жеткізді.

Өмір – қайта жазылмайтын кітап. Бірақ оның әр бетін мағыналы ету өз қолымызда.

Сондықтан мен бүгінгі күннің қадірін білуге тырысамын. Жанымдағы адамдарды бағалаймын. Әр сәттің қайталанбайтынын түсінемін.

Өйткені уақыт өткен соң біз көбіне жоғалтқан заттарымызды емес, бағаламаған сәттерімізді сағынамыз.