Ескі күртешенің қалтасындағы хат

Бұл оқиға есімде мәңгі қалды.

Қыстың суық күндерінің бірі еді. Үйдің бұрышында бірнеше жылдан бері киілмей жатқан ескі күртешем жатты. Оны лақтырмақ болып қолыма алғанымда, қалтасынан бүктелген кішкентай қағаз шықты.

Қағазда өз қолыммен жазылған бірнеше сөйлем бар екен.

«Бір күні бәрі өзгереді. Тек берілме».

Мен бұл сөздерді қашан және не үшін жазғанымды бірден есіме түсіре алмадым. Кейін ойланып отырып, бірнеше жыл бұрынғы өзімді еске алдым.

Ол кезде менің өмірімде қиын кезең болып жатқан. Көп нәрсе ойлағанымдай болмады. Кейбір адамдар алыстап кетті, кейбір армандарым орындалмай қалды. Өзіме деген сенімім де азайған еді.

Сол кезде мен өзіме осы хатты жазыппын.

Бір қызығы — ол хатты мен болашақтағы өзіме емес, сол күнгі өзіме үміт беру үшін жазған екенмін.

Қағаздағы қарапайым сөздерге қайта қарап отырып, бір нәрсені түсіндім.

Адам кейде өз күшін өзі байқамайды. Қанша қиындық көрсе де, ішіндегі кішкентай үміт оны алға жетелей береді.

Бүгін мен сол ескі күртешені тастамадым. Себебі оның ішінде жай ғана қағаз емес, менің бір кезеңім, менің күрескен күндерім, менің жеңбесем де тоқтамаған кезім сақталып тұр.

Өмірде кейбір заттардың бағасы олардың құнында емес, ішінде қалған естелігінде болады.

Ал кейде ең үлкен қолдауды біз алыстан емес, өткендегі өзімізден табамыз...