Жұбан ақын және Колбин

Кремль жұлдыз тағып алтындаған,
Ей, Колбин қарғалардай қарқылдаған.
Сен неге көкірек боп басынасың,
Не жазды кең пейілді халқым саған?!
Шындықты айтпай үнсіз тұрам қалай,
Ұл-қызын танкіменен таптайтындай,
Соншама зұлымдыққа бардың неге,
Көрмеи ем қан майданда сұмдық мұндай.
Қысым сап ұландардың ерлігіне,
Ініңе көртышқандай кірдің неге.
Биліктің әділетсіз жолы қысқа,
Ақылмен ойлап соны білмедіңбе?!
Тірліктің әлде байтақ әлеміне,
Тар жан боп ізгілікке келгеніңбе.
Қайда айтшы комунистік адалдығың,
Не үшін басшы болдың біздің елге?!
Қақталып қызыл құйын алау желге,
Бұл халық түскен талай сергелдеңге.
Кемсітіп езе берсең есерлікпен,
Сескенбей бас көтерер керіп кеуде.
Үрікпей қатеріңнен қауіп төнген,
Қырандай ағып түсіп зеңгір көктен.
Басыңды домалатар қанға малып,
От алып бойындағы тектіліктен!
Білмейтін бабалары жалтақтауды,
Аударған ашу қысса небір тауды.
Намысын қорғау үшін тұрар тегіс,
Киелі Көк Бөрінің ұрпақтары!
Арлыға қажет емес мансап тағы,
Азаттық еркіндігі аңсағаны.
Мың өліп, мың тірілген Қазақбыз біз,
Тізерлеп күн кешпеспіз өлсек дағы!
Ұғар-ау, бул сырымды намысты ұлдар,
Әркімге тізгін берсең ел жоғалар.
Ақиқат шариғатпен сорға батып,
Шұбар тіл, шұбар жылан төрге шығар!
Аналар жанарына мұң ұялап,
Қайда деп,қорғанышым өксіп жылар!
Болмаса ұлттық намыс, ұлттық сана,
Қалың жау кең далаңа кіріп тынар!

---