Ұйғырларға

Түркі тектес бауыр емес пе едіңдер?
Өз алдарыңа қауым емес пе едіңдер?
Бір кездері Қытайдан қорлық көріп,
Керемет зорлық көріп,
Қазақ жеріне келіп едіңдер ғой,
Бауырмал құшаққа еніп едіңдер ғой.
Сендерді өзгелерден кем көріп пе еді?
Кең төрінен жер бөліп берді.
Етек жиып, ел болдыңдар,
Өзгелермен тең болдыңдар.
Өз тілдеріңде мектеп, бақша да болды,
Қалталарыңда ақша да болды.
Қалағандарың оңды-солдарыңда болды,
Асхана, базар да қолдарыңда болды.
Бірақ, бірақ... келе-келе
Мастанып байлық пен берекеге,
Қазақтарды менсінбейтін болдыңдар,
Кең пейілді елді елсінбейтін болдыңдар.
Жігіттерін қорлап, ұрып өлтірдіңдер,
Қыздарын зорлап, намысты келтірдіңдер.
Халге жетіп заң мен үкіметті жүріп тыңдар,
Ардан аттап, Құдайды ұмыттыңдар.
Қазақтар бәріне шыдап бақты,
«Жазаларың Құдайдан болсын» деп сұрап бақты.
Осындай қазақ елін қияр ма едіңдер?
Басқа елге барсаңдар, сияр ма едіңдер?
* * *
Ал, Қытайдағы жағдайларың не болды?
Ондағы бауырларың не көрді?
Қарап жүрмей қағынып,
Жаулық іздеп жанығып,
Қытайларға қыр көрсетпек болды да,
Бірақ, содан олар оңды ма?
Қытай момын қазақ емес қой,
Өзгелерге мазақ емес қой,
Сандары да аз-ақ емес қой.
Бас көтерген ұйғырларды басып тастады,
Дәлірегі – атып та асып тастады.
Ол үшін олар ешкімге есеп берген жоқ,
Келесі бүлікке кезек берген жоқ.
Сөйтіп, жазаларың Қытайдан болды,
Негізінен Құдайдан болды.