Өмір, өмір – Есенқұл Жақыпбеков

Өмір, өмір
Жоққа да арман, барға арман
Қайран күндер, әр нәрсеге қор болған.
Құтыла алмай джунгли орманнан
Құтыла алмай ормандағы аңдардан,
Аңдар сол бір ойлап тапқан заңдардан
Өте шығар болдық ақыр жалғаннан.
Қайран өмір, біртін-біртін кетілген,
Біртін-біртін қасиетіңді кетірген.
Жақсы келін, жақсы әйелдер алдында
Жасқанамын ешкім қақпай бетімнен.

Жасқанамын, сұрай көрме негелеп,
Одан гөрі нұрың төкші себелеп
Жылы-жылы сөйлеші тек сен маған,
Жылылықтан басқа бізге не керек.
Біздің жақта, Суықтөбе тауында
Жылысайда қыста да ұшар көбелек.
Ей, өмір-ай, барға да арман, жоққа арман,
Күн жылыса көктем екен деп қалған.
Бір ақ көбелек көрдім кеше ақ қардан
Сен де менің сезімімді кешірші.
Дүр сілкініп, содан кейін жоқ болған,
Кешірші Сен, жан жүрегі әппақ жан.