Өлең, жыр, ақындар

Кеңсай

  • 12.02.2021
  • 0
  • 1
  • 782
Тәттілігін тірліктің бағамдамай,
Аңғармадық өткенін заман қалай.
Балауыздай қысқа – өмір,
Бет жыртысып,
Жара салдық жүрекке алай да олай.
Шәуілдедік қанденше, ырылдадық,
Адамшылық қасиет қырын қалып.
Абұйыр да жұрдай боп тынған еді,
Әр күн сайын жағасы жырымдалып.
Кең әлемге симадық, алшаңдадық,
Лепіресің тіптен де алсаң «қағып»,
Күндеуменен әлдекім күн кешіп жүр,
Өзі апарар биікке жансаң халық.
Әрбіріміз таудаймыз мұнар басқан,
Даңғазамыз көбейді – құлар ма аспан?
Көре алмаймыз болмасты – ішмерездік,
Арамызда шайтандар жүр арбасқан.
Біз екенбіз аңдасақ, пақыр кілең,
Көре алмадым әлі күн батырды мен.
Кеш түсініп, «кешір» деп булығамыз,
Үзілерде кеудеден ақырғы дем.
«Кеңсай» жаққа жайменен жөнелеміз,
Пәс пен биік мүрде боп теңелеміз,
Жер-бесікке бәледен аласталған,
Құндақталып сәбидей бөленеміз.
Құшағы үлкен, жатады аңысты аңдып,
Тіршіліктен қалғанмен алыс, қалғып,
Сиыспаған – сиысар, тірлігінде –
Кім қойды екен «Кеңсай» деп, –
Данышпандық.



Пікірлер (1)

Пікір қалдырыңыз

Қыз-күлкісі фонтанның бойды алады

  • 0
  • 1

Қыз-күлкісі фонтанның бойды алады,
Күміс-тамшы: сезімге айналады.
Тапты ма екен үнінен жанға сая,
Бір сұлу қыз көз алмай ойланады.

Толық

Кеспіріңді кескіндеген тым қатал

  • 0
  • 0

Кеспіріңді кескіндеген тым қатал,
Өседі ме аңызақты құмда тал?
Сексеуілдей қасіретті бейнесің,
Бір күлгенің, мұңлық анам, қымбат ал.

Толық

Сезім әсте кеткендей ме солғындап?

  • 0
  • 1

Сезім әсте кеткендей ме солғындап?
Тоғай кезіп таба алмадым, шолдым бақ.
Оңып қалған жапырақтар көп мүлде,
Өле-өлгенше әрін бермеу – сол қымбат.

Толық

Қарап көріңіз