Пейзаж

Қанатын баяу қағады,
Күнгейге тартқан тырналар.
Жайылып жырақ маңады
Аңызды алтын қырда мал.
Апкүрең отты шарапқа
Толғандай аспан бокалы,
Самалды салқын алапқа
Жұпарын сеуіп шашады.
Жаяу жел таспа өреді
Құбақай жолдың шаңынан,
Аяңдап қана ереді
Аттылы бала соңынан.
Қонды күн қоңыр кезеңге
Алыста жатқан аласа.
Дамылдап алып өзенде,
Қайтадан ұшты қараша.
Ауылдың оты жамырап,
Самсады сосын самала:
Түн түсті самсоз салбырап
Күздегі делсал далаға.
Тек қана шопан шалғайда
Бейуақыт тыным көрмейді,
Басып ап насын таңдайға,
Үркерді санап көлбейді.

---