Пай-пай, пәленшекең-ай!

Пай-пай, пәленшекең-ай!» –
Деп жатамыз, – «ірі ғой!»
Әділ көрер көз болса,
Ол да адамның бірі ғой.
Әр мезгілдің әдемі
Жарастықты сәні бар
Әр бұлбұлдың өз демі,
Өз тынысы, әні бар.
Әрбір биік өзінің
Өресімен танылар.
Дария толқып, тасыса,
Шарасынан табылар.
Күн орнына түн келсе,
Көз сырынан жаңылар.
Сөйткенімен таң атпай,
Қалмайтыны тағы бар.
Әр қадамды бір кезбен
Өлшеушілер әлі бар.
Адам сайын қадам бар.
Осыны ұқсақ не қылар!

---