Өлең, жыр, ақындар

Дүниеге ару қалпың келмегенің

  • 08.08.2021
  • 0
  • 0
  • 559
Тоғыз ай құрсағында құндақтаған,
Бүйірден тепкілесең үн қатпаған.
Қалпыңнан шикі өкпедей сылап, сыйпап,
Өсірген ару етіп бұлғақтаған.
Қаз басып, апыл-тапыл тәлтіректеп,
Әрнені ауызға ұрып, дәмін тектеп
Жүргенде, от пен суға түсірмеген
Анаңның арқасында өстің көктеп.
Зердеңе зердей тоқып зейін құйып,
Не асыл тал бойында саған қиып,
Қаз қойды кез алдыңа әлемді әкеп,
Дүниені мынау жарық тартты сый ғып.
Өмірді тек сонан соң зерделедің.
Жақсыны жаман менен термеледің.
Жадыңнан шығармайша тектерің сол —
Дүниеге ару қалпың келмегенің.

12.03.1999 жыл.



Пікірлер (0)

Пікір қалдырыңыз

Сақтасын

  • 0
  • 0

Ақыл-көмек алатын,
Шың басына баратын.
Өзі болып алған соң
Аяғыңнан шалатын

Толық

Тұтқын зары

  • 0
  • 0

Тұншықтырған тамұқ өңір...
Үф деген жел де жоқ,
Мұнда құстар ұша алмайды аспандап.
Жат өлкеге қарғыс атып, сор кезген.

Толық

Мені еске ал

  • 0
  • 0

Буыны қатып жас құрақ
Марқайған шақта, мені еске ал.
Мұңды ойға батып жапырақ
Сарғайған шақта, мені еске ал.

Толық

Қарап көріңіз

Басқа да жазбалар